Φράγκικο κάστρο της περιοχής μας, μνημονευόμενο από τον Ραγκαβή στον δεύτερο τόμο των «Eλληνικών» του και σε κατάλογο των «Κάστρων και Πολιτειών του Μοριά» του έτους 1467, όπου μάλιστα αναφέρεται ως ευρισκόμενο υπό τουρκική κατοχή.
Λεπτομερέστερη και πιο κατατοπιστική η σύγχρονη περιγραφή του από τον Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης Ernst Meyer, στο βιβλίο του «Pelop Vanderungen» το 1938, που αναπαράγεται εμπλουτισμένη στο βιβλίο του Ι. Σφηκόπουλου « Τα μεσαιωνικά κάστρα του Μορηά », το 1987. Σ’ αυτή περιγράφεται αναλυτικά η ακριβής του θέση, σε αντίθεση με τον Ραγκαβή που την προσδιορίζει γενικά «στην κλεισούρα της Αργολικής Σκοτεινής » και η κατάστασή του.
Στην ντόπια προφορική παράδοση έχει περάσει στην αφάνεια. Μάλιστα, στα «Ιστορικά της Κανδύλας» του Θάνου Βαγενά, το 1986 εκφράζονται αμφιβολίες και για την υπόστασή του ως κάστρου, θεωρώντας ως πιθανότερη την εκδοχή του σπηλαίου- καταφυγίου, γιατί παρά τις εκτεταμένες αναζητήσεις του έγκριτου ιστοριοδίφη της Αρκαδίας, δεν μπόρεσε να βρεθεί καμιά σχετική πληροφορία.
Τα γραφόμενα Σφηκόπουλου, οι πληροφορίες των αειμνήστων Νικολάου Προκόπου και Παναγιώτη Παντολέων για «κάποια χαλάσματα» στην συγκεκριμένη περιοχή και η αστείρευτη διάθεση αναζήτησης του πρώτου, μας οδήγησαν πριν από περίπου δέκα χρόνια, στο σημείο που ανταποκρίνεται απόλυτα στις περιγραφές Meyer - Σφηκόπουλου. Μόνο «υποψιασμένο» μάτι μπορεί να αντιληφθεί την πραγματική ταυτότητα των «χαλασμάτων» και συνδυάζοντας γενικότερα στοιχεία να τα αναπλάσει την αρχική τους μορφή. Σας παραθέτω την περιγραφή Meyer και σχετικές πρόσφατες φωτογραφίες. Η αναζήτηση και η κρίση δικά σας:
« Νοτίως, πάνω από το εκκλησάκι ( σ.σ. εννοεί τον παλιό Αγιολιά) υψώνεται ένας μικρός απότομος βράχος, που στην κορυφή του έχει τελείως πεσμένα τα υπόλοιπα ενός μεσαιωνικού Πύργου. Ένα μικρό κομμάτι μόνο, διασώζεται από το δυτικό τείχος, άτεχνο, ακατέργαστο, φτιαγμένο από ισόπεδες πλάκες, όλα τα άλλα είναι άμορφοι σωροί πεσμένοι κάτω. Θρύμματα από τούβλα και κεραμίδια σκεπάζουν πολλά μέρη στο βουνό και τις πλαγιές του. Δεν υπάρχει θέση για περισσότερο από ένα πύργο στο ύψωμα αυτό.»
Το θέμα δεν μπορεί φυσικά να κλείσει σε ένα σημείωμα. Για το συγκεκριμένο Κάστρο, την θέση- πέρασμα αυτή διαχρονικά, διάφορα χαρακτηριστικά της και ιστορικές καταγραφές για τον ευρύτερο της χώρο, έχει χυθεί αρκετό μελάνι στο παρελθόν και θα επανέλθουμε με άλλα σημειώματα.
Υ.Σ. Η ορθογραφία των τίτλων είναι αυτή των συγγραφέων των βιβλίων.
Λεπτομερέστερη και πιο κατατοπιστική η σύγχρονη περιγραφή του από τον Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης Ernst Meyer, στο βιβλίο του «Pelop Vanderungen» το 1938, που αναπαράγεται εμπλουτισμένη στο βιβλίο του Ι. Σφηκόπουλου « Τα μεσαιωνικά κάστρα του Μορηά », το 1987. Σ’ αυτή περιγράφεται αναλυτικά η ακριβής του θέση, σε αντίθεση με τον Ραγκαβή που την προσδιορίζει γενικά «στην κλεισούρα της Αργολικής Σκοτεινής » και η κατάστασή του.
Στην ντόπια προφορική παράδοση έχει περάσει στην αφάνεια. Μάλιστα, στα «Ιστορικά της Κανδύλας» του Θάνου Βαγενά, το 1986 εκφράζονται αμφιβολίες και για την υπόστασή του ως κάστρου, θεωρώντας ως πιθανότερη την εκδοχή του σπηλαίου- καταφυγίου, γιατί παρά τις εκτεταμένες αναζητήσεις του έγκριτου ιστοριοδίφη της Αρκαδίας, δεν μπόρεσε να βρεθεί καμιά σχετική πληροφορία.
Τα γραφόμενα Σφηκόπουλου, οι πληροφορίες των αειμνήστων Νικολάου Προκόπου και Παναγιώτη Παντολέων για «κάποια χαλάσματα» στην συγκεκριμένη περιοχή και η αστείρευτη διάθεση αναζήτησης του πρώτου, μας οδήγησαν πριν από περίπου δέκα χρόνια, στο σημείο που ανταποκρίνεται απόλυτα στις περιγραφές Meyer - Σφηκόπουλου. Μόνο «υποψιασμένο» μάτι μπορεί να αντιληφθεί την πραγματική ταυτότητα των «χαλασμάτων» και συνδυάζοντας γενικότερα στοιχεία να τα αναπλάσει την αρχική τους μορφή. Σας παραθέτω την περιγραφή Meyer και σχετικές πρόσφατες φωτογραφίες. Η αναζήτηση και η κρίση δικά σας:
« Νοτίως, πάνω από το εκκλησάκι ( σ.σ. εννοεί τον παλιό Αγιολιά) υψώνεται ένας μικρός απότομος βράχος, που στην κορυφή του έχει τελείως πεσμένα τα υπόλοιπα ενός μεσαιωνικού Πύργου. Ένα μικρό κομμάτι μόνο, διασώζεται από το δυτικό τείχος, άτεχνο, ακατέργαστο, φτιαγμένο από ισόπεδες πλάκες, όλα τα άλλα είναι άμορφοι σωροί πεσμένοι κάτω. Θρύμματα από τούβλα και κεραμίδια σκεπάζουν πολλά μέρη στο βουνό και τις πλαγιές του. Δεν υπάρχει θέση για περισσότερο από ένα πύργο στο ύψωμα αυτό.»
Το θέμα δεν μπορεί φυσικά να κλείσει σε ένα σημείωμα. Για το συγκεκριμένο Κάστρο, την θέση- πέρασμα αυτή διαχρονικά, διάφορα χαρακτηριστικά της και ιστορικές καταγραφές για τον ευρύτερο της χώρο, έχει χυθεί αρκετό μελάνι στο παρελθόν και θα επανέλθουμε με άλλα σημειώματα.
Υ.Σ. Η ορθογραφία των τίτλων είναι αυτή των συγγραφέων των βιβλίων.
