ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΧΕΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΛΙΑ.

ΚΟΥΡΠΑ                   

    Μελαγχολική η ατμόσφαιρα που συναντά ο χειμωνιάτικος και όχι μόνο επισκέπτης, σε ένα από τους πιο πολυσύχναστους τόπους της παλιότερης Κανδύλας. Την Κουρπά…

    Ερειπωμένα καλύβια, χορταριασμένες αυλές και τοίχοι, ερημιά και …σιωπή. Ένα παλιό γνωμικό της Κανδύλας έλεγε άλλωστε ό,τι «όπου φεύγουν οι άνθρωποι στη συνέχεια φεύγουν ακόμα και τα πουλιά!»

  Δίπλα στην μοναδική (λόγω του μόνιμα λιμνιασμένου και ανεκμετάλλευτου, μέχρι την αποστράγγισή του, κάμπου) στράτα που οδηγούσε περιμετρικά στις κυριότερες τοποθεσίες του, αλλά και στα χωριά βόρεια του (Λίμνη, Μάτι, Φενεό), στα ριζά του βουνού, καλύβια που εξυπηρετούσαν τις κτηνοτροφικές κυρίως δραστηριότητες των ιδιοκτητών τους, δεύτερα σπιτικά, που κατά καιρούς κάλυπταν περιστασιακά και τις ανάγκες των περαστικών.

   Το σημείο αναφοράς της όμως, το κεφαλάρι της, που λέγεται ότι παλιότερα ήταν μεγαλύτερο από όλα τα άλλα κεφαλάρια του κάμπου μας. Γύρω στα 1850 φτιάχτηκε πέτρινος περίβολος του, ανάχωμα που συγκέντρωνε τα νερά της πηγής και ελεγχόμενα στη συνέχεια τα διοχέτευε από τις «πόρτες» του προς τον κάμπο.

   Η ύπαρξη της πηγής, καταγράφεται από την αρχαιότητα και τον μικρασιάτη περιηγητή Παυσανία, μαζί με τις υπόλοιπες πηγές και την τοπογραφία της περιοχής, κατά το πέρασμα του από τον Αρκαδικό Ορχομενό προς τις Καφυές και τον Φενεό.

  Η ζωή όμως και η πρόοδος έχει τους δικούς της κανόνες και απαιτήσεις, για την προσωρινότητά μας μένουν μόνο οι γλυκές αναμνήσεις προσώπων και εικόνων της, που δεν υπάρχουν πια…

ΤΟ ΜΠΟΥΡΤΖΙ.

Ο μήνας Αύγουστος στην Ελλάδα πάντα ήταν άρρηκτα συνδεμένος με τη γιορτή της Παναγίας. Γιορτή που ταυτόχρονα έδινε την αφορμή και την ευκαιρία για το αντάμωμα στη γενέθλια γη των όπου γης ελλήνων. Και για το χωριό μας η γιορτή της ιδιαίτερα σημαντική, μέχρι σήμερα σε πείσμα των καιρών. Επίκεντρο φυσικά το ιστορικό Της μοναστήρι. Διαχρονικό σημείο αναφοράς αλλά και καταφύγιο στις δύσκολες ώρες που πέρασε αυτός ο τόπος.

Στη σκιά του όμως, ξεχασμένος, διακριτικός σύντροφος και άγρυπνος φύλακας του στέκεται παράμερα το ¨Μπούρτζι¨ του. Ο προμαχώνας του μοναστηριού της Κανδύλας. Κατασκευάστηκε το 1827 από τον Ηγούμενο του μοναστηριού Καλλίνικο Μιχαλιάδη, ύστερα από σχετική παρότρυνση του Θ. Κολοκοτρώνη, διαρκούσης της εκστρατείας Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, για να ενισχύσει αποφασιστικά την άμυνα του πολύτιμου αυτού πολεμικού και εφοδιαστικού κέντρου της επανάστασης. Η μεγάλη σφαγή των ορλωφικών σ΄αυτό άλλωστε ήταν ακόμα νωπή. Με την ανέγερση του το μοναστήρι γινόταν πρακτικά απόρθητο. Μπορούσε να κρατήσει σταθερά κάθε επίθεση. Στρατιωτικά πετύχαινε, αφενός μεν την πλαγιοκόπηση του εχθρού που επιχειρούσε να επιτεθεί κατά του κυρίως μοναστηριακού κτιριακού συγκροτήματος από το μοναδικό βατό του άξονα, αφετέρου την παρατήρηση και τον έλεγχο από μεγάλη απόσταση όλου του κάμπου της Κανδύλας, των οικισμών της και τις προσβάσεων τους, από οχυρή, ασφαλή θέση.

Κατασκευαστικά παρείχε, εκμεταλλευόμενο την θέση του, τον τρόπο κατασκευής του και την μορφολογία του εδάφους, ολική κάλυψη των υπερασπιστών του από κάθε κατεύθυνση και ταυτόχρονα άριστους τομείς πυρός.

Για τον λόγο αυτό και ουσιαστικά δεν δοκιμάστηκε ποτέ πολεμικά. Ο αιγυπτιακός στρατός, αφού στρατοπεύδεσε στους πρόποδες του, την 19-7-1826 για να πολιορκήσει το μοναστήρι, που βρισκόταν οχυρωμένος ο ηγούμενος Καλλίνικος με διακόσιους Κανδυλαίους, μετά από σύντομη παρατήρηση, διαπίστωσε το δυσκολία κατάληψης του και …απεχώρησε προβαίνοντας σε εμπρησμούς και καταστροφές της περιοχής, πριν ηττηθεί στην μεγάλη μάχη στον ΄Αγιο Λιά και στη συνέχεια στο «κακό λαγκάδι» πηγαίνοντας προς την περιοχή Γκιόζα- Φενεού.

Προηγούμενα στοιχεία οχυρώσεων ίσως υπήρχαν σε προγενέστερες εποχές, καθόσον παραδόσεις το αναφέρουν στην μεγάλη σφαγή στα Ορλωφικά. Σίγουρα όμως, χωρίς την έκταση και την πληρότητα που είχε στην τελική του διαμόρφωση.

Δυστυχώς, ο χρόνος και η εγκατάλειψη αποδεικνύονται ικανότεροι καταστροφείς.

ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ.

Καλοκαιρινό αυτή τη φορά το θέμα, ότι πρέπει όμως για να μας φέρει στο κλίμα της άνοιξης που έρχεται, σε πείσμα της τελευταίας κακοκαιρίας.
Κρυμμένο σε ένα γούπατο του βουνού που έχει το όνομά του ( τμήμα του όρους Tραχύ ), διαχρονικός φύλακας, ορόσημο και καταφύγιο ταυτόχρονα, το ταπεινό ξωκλήσι του αγίου Κωνσταντίνου. Παραξενεύει η εικόνα του…, ένα μικρό (τέσσερα επί τρία) δωματιάκι, δίχως κεραμίδια στην πρόχειρη τσιμεντοσκεπή του, ένας μικρός σταυρός και μόνο η ημικυκλική του κόγχη θυμίζει λίγο εκκλησία.
Σε κακή κατάσταση το εσωτερικό του, δίχως σκεύη και εικόνες περιμένει υπομονετικά στο έλεος των στοιχείων της φύσης και των ακραίων θερμοκρασιών που κατατρώγουν, διαβρώνοντας όλο το κτίσμα κάποιον να ασχοληθεί λίγο μαζί του…
Σκόρπιες πέτρες και τριγύρω του, απομεινάρια του παλαιότερου ομώνυμου ναού.
Φύλακας όπως είπαμε του βουνού, το συναντάς στο μικρό γούπατο πριν περάσεις στο μακρύ οροπέδιο του κυρίως βουνού. Δείγμα θρησκευτικής ευλάβειας, τουλάχιστον των παλιότερων, πρακτικά σήμερα παραμένει ένα αδιαπραγμάτευτο ορόσημο τόπων και ορίων του χωριού μας, πέρα από ανθρώπους και εφήμερες σχέσεις….
Ορόσημο και σημείο αναφοράς πλέον για τον αναβάτη ή τον νοσταλγικό περιηγητή που θα βρεί στο απάγκιο των πουρναριών που το συντροφεύουν τον πολυπόθητο προορισμό ή την στάση για ξεκούραση.
Ένα πρόχειρο σημείωμα και μερικές φωτογραφίες είναι πιστεύω πολύ λίγα για τον άγιο Κωνσταντίνο και το χώρο του. Θα ακολουθήσουν περισσότερα …

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ...ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ!

ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2008-2009 ΣΤΗΝ ΚΑΝΔΥΛΑ (2)

ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2008-2009 ΣΤΗΝ ΚΑΝΔΥΛΑ